There are 2 websites that ThaiNGO team support are thaingo.org and thaingo.in.th.

เว็บที่ดูแลโดยทีมงานไทยเอ็นจีโอมี 2 เว็บเท่านั้นคือ thaingo.org และ thaingo.in.th

ตัวตนคนเถื่อน

หลายครั้งที่มองย้อน ดูตัวเอง ผมรู้สึกกับตัวตลอดว่า เหมือนมีปมด้อย เรื่อง ไร้ตัวตน !!

.

ทำให้การไปอยู่ในเมือง เป็นเรื่องทุกข์ทรมาน เพราะการอยู่ท่ามกลางผู้คนคลาคล่ำ แต่เราคุยกะใครไม่ได้ เป็นคนแปลกหน้าต่อกัน แม้ว่าจะเจอะเจอกันทุกวัน ก็ตาม

.ความรวย จน เจ้า หรือ ไพร่ แท้จริงไม่ได้สลักสำคัญอะไรนักสำหรับผม ผมไม่ได้อยากกินข้าวบนจานทองคำหรือคิดว่า การกินท่ามกลาง ข้าทาสบริวารรอบโต๊ะ จะทำให้รสชาติอาหารอร่อยขึ้น พูดกันให้ตรง เลยจากปัจจัย 4 พื้นฐานไป ก็มายาภาพ ทั้งสิ้น ดังนั้น ผมเฉยๆ หากสนใจ ผมสนใจเรื่องเกียรติ ศักดิ์ศรี พื้นที่ อัตลักษณ์ หรือ ที่ผมเรียกว่า ตัวตน

มันนานมาแล้ว ตั้งแต่วัยเยาว์ ... ผมเรียนอยู่ห้องท้ายๆ สายเกษตร ทุกเช้าๆ มักได้ยินครูด่า ไอ้พวกเลวๆ โง่ๆ และเพียรฟังเรื่องเด็กดี เด็กเรียน เด็กสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียน ทำให้ผมเรียนที่นี่โดยไม่ข้องแวะ หรือแม้แต่ผูกพัน จนจบ ผมไม่เคยเอ่ยถึงโรงเรียนอีกเลย เพราะผมโตมากับสังคมที่เปรียบเทียบคน ยกชูคนเด่น กดทับคนด้อย

ตอนเด็กๆ แม้แต่แม่ผม ยังไล่ให้ผมไปกินขี้ คนนู้น คนนี้ ในหมู่บ้าน เพราะแม่เชื่อว่า เขาเป็นเด็กดี !!

 

ตอนสมัยเรียน ด้วยความเป็นเด็กบ้านนอก ความจน มันสะท้อนออกชัดทางกายภาพ ครั้งหนึ่ง เคยไปยืนมองเสื้อผ้าบนห้าง พนักงานมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยไม่เอ่ยปากสักคำ ผมจำแววตานั่นมาจนถึงวันนี้ แววตาที่บอกผมว่า สารรูป ดูออกว่าจนและบ้านนอก ทำให้ผม แทบจะไม่เดินห้างเลย ตลอดเวลานับสิบปีที่อยู่ กรุงเทพฯ

ตลอดชีวิต ผมดำเนินมา ผมเที่ยวชม พื้นที่ชีวิตคนอื่นๆ ชื่นชมสถานะคนอื่น เป็น FC คนอื่น คอยดูว่าเขากินอะไร ใส่อะไร พูดจาแบบไหน ฟังเพลง ดูหนังอะไร เที่ยวที่ไหน ฯลฯ จนวันหนึ่ง ก็ถามตัวเองว่า แล้วพื้นที่ชีวิตเรา คนแบบเรา หละมีไหม.

ตลอดหลายปีที่ดำเนินชีวิตมา ทั้งกับตัวเองและกับเพื่อนสนิท มิตรสหาย เราล้วนแต่เป็นผู้ชม เป็นคนแปลกหน้าในอาณาความสุขคนอื่น ในพื้นที่ ที่คนอื่นกำหนด เราได้แค่ชม ถ่ายรูป มาอวดกัน แต่เราไม่เคยคิดถึงการสร้างอาณาจักรให้ตัวเอง แล้วเราจะปลดปล่อยอิสรภาพให้ตัวเองได้อย่างไร ?

 

11 ปี และย่างเข้าปีที่ 12 ของ งานแค้มปิ้งไร่ทวนลม หรือ เถื่อนเฟสติวัล แอนด์ แค้มปิ้ง ไร่ทวนลม หลายคนมองแค่งานแดกดื่ม ไร้สาระ แต่สำหรับ กลับคิดอย่างภูมิใจ ว่านี่คือ การต่อสู้ เพื่อตัวตนเราเอง

ผมเพียรพยายามสร้าง อาณาจักรความสุขเล็กๆ ในไร่ซาก ไร่ที่ปฏิเสธการหักโหมปลูกพืชเพื่อเศรษฐกิจเชิงเดี่ยว มันเป็นสัญลักษณ์การขบถ ครั้งแรกของผม

การคิดเรื่อง เสพสุข การเผยภาพงานรื่นเริง ร้องรำ และเมามาย เป็นสิ่งที่ถูกตำหนิ เป็นพฤติกรรมที่ถูกชิงชังจากอำนาจทางทัศนะ ซึ่งนั่นแหละ ที่ผมมักเรียกว่า อิสรภาพ !!

ความใฝ่ฝันคือ ผมอยากให้เป็นเทสกาลประจำปีของคนกลุ่มเล็กๆ ทำไมนะหรือ เพราะโลกปัจจุบัน เราไม่มีพื้นที่รื่นเริงเสพสุข ผ่อนพักจากงานกรากกรำบนผืนดิน อีกแล้ว...

 

งานที่ทุกคนมาด้วยมิตรภาพ มาด้วยหัวใจที่เปิดอ้า หยิบยื่นและเสพสุข ร่วมกัน ใครใคร่ร้อง ก็ร้อง ใคร่รำก็รำ อยากกินก็ลงมือ ทำแล้วก็แบ่งปัน เป็นห้วงเวลาสั้นๆ 2 วัน 2 คืน แต่จดจำเนิ่นนาน

เป็นงานที่ผมเหนื่อยหนักที่สุด ตั้งแต่ตระเตรียม ดูแลงานและเคลียร์งาน จนถึงชำระค่า ต่างๆ ดังนั้น ในทุกๆ ปี ผมได้แต่ภาวนา ใครจะมาช่วยผมตระเตรียม บ้างนะ ใครจะมาทำอาหาร ใครจะมาเล่นดนตรี มาร่วมงาน คิดก็กลัดกลุ้มทุกปี ....

ดดย เกศตรกรขบถ ไร่ทวนลม